Zakelijke informatie:
Originele taal: Hongaars
Vertaald door: Mari Alföldy
Bladzijdes: 156
Vijftiende druk
Uitgever: Wereld Bibliotheek
20 hoofdstukken
Perspectief: Personaal; Henrik wordt steeds als generaal of
zoon of iets anders genoemd, bijna nooit bij zijn echte naam. Het verhaal wordt
van uit zijn oogpunt geschreven en de lezer weet alleen wat Henrik ons verteld.
Tijd: In principe is het verhaal chronologisch, maar er
zijn heel veel flashbacks. De flashbacks zijn niet in chronologische volgorde.
Het deel dat Zich in het “nu” afspeelt duurt een dag. De flashbacks zijn
verdeelt over hun gehele jeugd en een deel
van het leven na dat Konrád weg ging.
Ruimte: Het verhaal dat Konrád bij Henrich op visite komt
speelt zich af in het paleis van Henrich. De flashbacks spelen zich onder andere
in het internaat, waar beide jongens op zaten, af; ook in Frankrijk op familie
bezoek. Kortom, waar Henrich is is de lezer ook.
Samenvatting:
Zoals eerder geschreven volgt het boek Henrich. Hij is dan
ook de hoofdpersoon. Hij is een rijke man, een generaal. Hij is voornamelijk
opgevoed door Nini en zelfs na de dood van zijn ouders is Nini er nog steeds.
Op jonge leeftijd ontmoet hij Konrád, ze worden vrienden. De band die zij
hebben is zeer sterk, zij zweren vrienden te worden voor het leven.
Na dat Henrich is getrouwd met Krisztina, vertrekt Konrád
plotseling. De generaal hoort nooit meer iets van hem. Tot 41 jaar later,
Krisztina is al lang overleden en Henrich en Konrád zijn beide 73. De generaal
krijgt een brief dat Konrád die avond langs zal komen.
Het gesprek begint moeizaam, maar langzamerhand breekt
het ijs. Konrád vraagt wat de generaal nog wil zeggen. Henrich begint een lang
monoloog (bijna het halve boek lang). Hij verteld wat hij 41 jaar geleden heeft
beleeft en wat er volgens hem, buiten zijn weten om, is gebeurt. Hij wil Konrád
laten beseffen wat hij hem heeft aan gedaan.
Mening:
Ten eerste vind ik het een heel goed verhaal, het is
boeiend en de cultuur is anders wat ik ook leuk om te lezen vind.
Het begin van het boek, ongeveer de eerste helft is heel
goed geschreven. Het balans tussen dialoog omschrijving en acties is goed. Verder
is ook de vriendschap tussen de hoofdpersoon en Konrád mooi uitgebeeld. Er is
een wil om door te lezen omdat je nieuwsgierig gemaakt wordt, als lezer wil je
weten wat er 41 jaar geleden is gebeurt. Als laatste staan er nog wijze lessen
in de tekst geweven.
Helaas, als Henrich begint met vertellen over wat er 41
jaar geleden is gebeurt verandert de verdeling tussen dialoog, omschrijving en
actie. Er is alleen nog maar een hoofdstukken lang monoloog van Henrich. Dat
monoloog wordt soms onderbroken door een omschrijving van de toon waar op iets
wordt gezegd of de reactie van Konrád wordt beschreven. Bovendien bevat wat de
generaal verteld heel veel metaforen, omschrijvingen van hoe de setting er
uitzag. De tekst vind ik iets wat langdradig. Ook waren de alinea's heel lang,
soms we tien bladzijdes. Dat maakte het lastig lezen.
Tot slot, vond ik het begin van het boek en de mooie
verhaallijn zeker op wegen tegen het wat langdradige eind. Ik zou het boek dus
wel aan raden maar aan mensen die meer van lange omschrijvingen houden dan ik.
